دیروز خبرگزاری ایسنا خبری منتشر کرد و از عدم اعطای مجوز برای سخنرانی دکتر سروش در دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران خبر داد. اما همین خبرگزاری ساعتی بعد خبر دیگری در این زمینه منتشر کرد و از کاربران استفاده از خبر جدید را به جای خبر قبلی درخواست کرد.
در خبر اول ایسنا وحید عابدینی از مخالفت اعضای انجمن اسلامی دانشگاه تهران و علوم پزشکی با سخنرانی دکتر سروش خبر داده بود و این عامل را علت عدم اعطای مجوز از سوی هیات نظارت دانشگاه دانسته بود اما در خبر دوم،خبرگزاری ایسنا همچنانکه گفتگویی را با یکی از اعضای انجمن اسلامی دانشگاه علوم پزشکی و تهران انجام داده کاربران را به استفاده از خبر دوم به جای خبر اول دعوت کرده است که این البته با سبک خبررسانی آزاد تناقض دارد. انجمن اسلامی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران نهادی دانشجویی است که با رای دانشجویان این دانشکده انتخاب شده اند اما افراد منتخب به علت تفاوت دیدگاه با اعضای انجمن اسلامی دانشگاه تهران و علوم پزشکی مغضوب هیات نظارت واقع شده اند. مشکل این جاست که دوستان انجمن اسلامی دانشگاه تهران سالیان سال است که اسیر بیماری "عدم تحمل مخالف" هستند و هیچ فکر جدیدی را نه تنها نمی پذیرند که نفی را نیز بر نقد آن تفکر ترجیح می دهند. این چنین است که اکنون انجمن اسلامی های چند دانشکده از دانشکده های دانشگاه تهران به عدم رسمیت متهم هستند و البته هیچ مسئولی هم در این دانشگاه نمی پرسد که چگونه انجمن اسلامی دانشگاه تهران و علوم پزشکی در غیاب انجمن اسلامی چند دانشکده از رسمیت برخوردار است؟ چگونه است که آنان می توانند تنها با نمایندگی چند دانشکده نام کلی انجمن اسلامی دانشگاه را بر خود گذارند اما اعضای منتخب دانشجویان در دانشکده حقوق و علوم سیاسی و یا علوم اجتماعی و... حق ندارند خود را برخاسته از دانشجویان و نهادی قانونی بدانند؟
بگذریم که گفتنی ها از دانشگاه تهران زیاد است... اما تعجب می کنم از دوستان خبرگزاری ایسنا که خبری را نقل کرده و در خبری دیگر راوی خبر اول را تحقیر می کنند.اصلی که با صداقت خبرنگار فاصله زیادی دارد. بهتر آن است که دوستان ایسنا میزگردی ترتیب دهند تا نماینده انجمن اسلامی دانشگاه تهران و علوم پزشکی و نماینده دانشجویان دموکراسی خواه این دانشگاه که مغضوبین اعضای انجمن اسلامی هستند و البته دانشجویان خوشنام این سال های دانشگاه تهران را شامل می شوند، هریک حرف های خود را بزنند و قضاوت را بر عهده خواننده بگذارند.
