سرانجام پس از ماه ها حکم صدام حسین اعلام و دیکتاتور عراق به اعدام با چوبه دار محکوم شد. خبر محکومیت صدام به اعدام اگرچه عجیب اما اعتراف می کنم که برای من خوشایند بود. صدام شاید تنها دیکتاتوری باشد که در تاریخ معاصر به اعدام محکوم شده است. پس قاضی دادگاه صدام باید زین پس پاسخگوی حجم انتقادات درباره این سنت شکنی تاریخی باشد. اما خبر حکم دیکتاتور عراق شادی نهانی را برای من ارزانی داشت و البته تاسفی آشکار. دادگاه دیکتاتور عراق تمام شد اما در جریان محاکمه صدام سخنی از غرامت و جنایات او علیه ایران بیان نشد. دادگاه صدام پایان یافت بدون دادخواهی ایرانیان.
محکومیت یک دیکتاتور اگرچه فی نفسه حسی خوشایند به آدمی عرضه می کند اما هنوز تاسف می خورم از حقوق بی ارزش! ایرانیان در نزد حاکمان این دیار. دادگاه صدام تمام شد. حکم اعدام صدام اعلام شد و حقوق ایران و ایرانی در لابلای سطرهای پرونده جنایات دیکتاتورعراق گم شد.
حکم اعدام صدام حسین خود دلیلی بر غیرقابل پیش بینی بودن اتفاقات منطقه خاورمیانه است. اما زین پس کشور بحران زده عراق روزهای سختی را در پیش دارد.سخت تر از روزهای قبل. سقوط حکومت صدام اگرچه بهترین ارمغان برای مردم عراق بود اما مدت ها است که بی اعتباری نسخه تزریقی دموکراسی به این کشور خودنمایی می کند. مردم عراق این روزها را سخت می گذرانند. گاهی شادمانند و زمانی غمگین به افق پیش رو می نگرند. اعلام حکم صدام حسین شاید شادی بزرگی را برای خیل عظیمی از جمعیت عراق ارمغان آورد اما مردم این کشور از هم اکنون روزهای سخت انتقام یاران صدام را انتظار می کشند.
خاورمیانه سرزمین عجیبی است. سرزمین تجربه است و تاریخ. کشورهای خاورمیانه هریک خود کتاب گویای تاریخ هستند.تاریخی که البته در خاورمیانه همیشه هم به یک شکل تصویر نمی شود. اما یک اصل بر این منطقه حاکم است و آن اینکه تاریخ خاورمیانه به دست مردم این منطقه نوشته می شود. این حقیقتی است که به گمانم اکنون بر آمریکا و متحدانش آشکار شده است.
