در سال های اخیر وقتی سخن از نقض حقوق بشر در کشورهایی با نظام حکومتی توتالیتر می شد نمی دانم چرا بی اختیار به یاد کره شمالی می افتادم! همواره احساس می کردم که دیوار آهنین کره شمالی خروج هرگونه صدا و اعتراضی از این کشور را غیر ممکن ساخته است. وقتی درباره موقعیت اپوزیسیون خارج و داخل کشورهایی همچون عراق، کوبا، ونزوئلا، ایران، لیبی و... با دوستان گفتگو می کردم و یا کتاب و نوشته ای می خواندم بازهم بی اختیار یک پرسش ذهنم را به خود مشغول می کرد: چرا تاکنون نام یک ناراضی کره شمالی را نشنیده ام و آیا اصلا کره شمالی اپوزیسیونی دارد یا خیر؟ هیچگاه برای این پرسش پاسخی نداشته ام و البته دوستان نیز تنها تعجب و سکوت را همیشه همراه با پرسش من می کردند.

دیروز اما بهترین هدیه سالیان اخیرم را از رضا دریافت کردم. کتاب "آکواریوم های پیونگ یانگ" . داستان زندگی یک ناراضی کره شمالی. کانگ چول هوان که از کره شمالی به کره جنوبی گریخته و روایت 10 سال زندگی در اردوگاه های کار اجباری خود و خانواده اش را در این کتاب نگاشته است. با خواندن صفحات این کتاب که به گمانم از معدود منابع مهم درباره شناخت وضعیت جامعه و حکومت کره شمالی است برای بسیاری از پرسش های پیشینی خود پاسخی می یابم. مطالعه کتاب را به دوستانی که آنها نیز همواره علامت سئوال های زیادی درباره کره شمالی داشتند توصیه می کنم. با مطالعه این کتاب است که درمی یابیم هنوز اردوگاه های کار اجباری خانوادگی واقعیتی زنده در این کشور کمونیستی است و هنوز مردم برای کوچکترین اقدامات خود نیازمند اجازه از مقامات رسمی هستند. ردپای دولت در زندگی مردم کره شمالی هیچگاه محو نمی شود و شاید بتوان گفت این مردم در اوج فقر و بدبختی شاید هیچگاه مجالی برای اعتراض نمی یابند. مردم کره شمالی با دیوار آهنینی که در مقابل دارند اصولا تصویری از خارج در ذهن ندارند که وضع موجود خود را حداقل با شرایط متوسط دیگر جوامع اطراف خود مقایسه کنند.

شاید این نقل قول از میشل فوکو که در مقدمه کتاب آمده است خود بهترین توصیف وضعیت جامعه این سرزمین شمالی باشد:" فرد محکوم در تیره ترین منطقه قلمروی سیاسی، سیمای قرینه فرد حاکم را تصویر می کند."