۹ سال قبل، در بعدازظهرسرد پاییزی اول آذرماه 1377 یک خبر سرها را از گریبان بیرون آورد و بهت و حیرت را در چشمان مردم بیمزده ایران نشاند:« داریوش و پروانه فروهر هریک با 26 ضربه چاقو در منزل مسکونی شان به قتل رسیدند.» باورش دشوار بود  اما خیلی زود حقیقت،تلخی خود را بر همگان آشکار ساخت. داریوش فروهر، وزیرکار دولت موقت،سمبل مقاومت انقلاب، زندانی 15 ساله پیش از انقلاب و دبیرکل حزب ملت ایران در 70 سالگی پذیرای قاتلینی شد که حکم از حکومت داشتند و انسانیت را یکسر به کنار نهاده بودند. پاییز 77 اما تنها با قتل فجیع دو انسان بی گناه پایان نیافت که گذشت هفته ای کافی بود تا پروژه قتل های زنجیره ای پله پله کامل شود و هر آن بر بی گناهان کشته شده توسط ماشین مرگ حکومت افزوده شود. پوینده،مختاری، شریف و دیگرانی که قتل شان پیشترها رقم خورده و هاله ای از ابهام پرونده مرگشان را پوشانده بود. همچنانکه جسم کاظم سامی،وزیر بهداری دولت موقت نیز در روزهای پاییزی سال 68 پذیرای ضربات متعدد چاقوی قاتلینی شده بود که آنها نیز البته حکم قتل داشتند.قتل فجیع داریوش و پروانه فروهر و قتل های پس از آن اما چنان تکان دهنده بود که پرونده قتل های زنجیره ای تشکیل شد و بزرگانی در وزارت اطلاعات بازداشت شدند. پرونده ای که البته هیچگاه فرجامی درخور نیافت و در کنار دیگر پرونده های سربه مهر به خاک سپرده شد. پرونده ای که آمران آن هیچگاه به محکمه عدالت خوانده نشدند و در مقابل ناصر زرافشان، به جرم وکالت چنین پرونده ای خطیر رخت زندان به تن کرد.

نه سال از قتل فروهرها گذشته است. افسوس که نه دادی از آمرین گرفته شد که دادخواهی بازماندگان خود بیداد را نصیب شان کرد.