چرا محمود احمدی نژاد دانشگاه امیرکبیر تهران را برای سخنرانی خود به مناسبت روز دانشجو انتخاب کرد؟ این سئوالی است که پاسخ به آن بسیار مهم تر ازپرداختن به اتفاقاتی است که در چند ساعت حضور رییس دولت اصولگرا در دانشگاه پلی تکنیک تهران افتاده است. دانشجويان دانشگاه امیرکبیر همواره به رادیکال ترین و به عبارتي پيشروترين دانشجويان در پي گيري اهداف و برنامههاي جنبش دانشجويي معروف بودهاند. به طوريكه در يكسال اخير و همزمان با آغاز موج برخورد وزارت علوم با دانشجويان سياسي و تعليق فعاليت انجمنهاي اسلامي، شديدترين نوع برخورد مسئولین را در دانشگاه پلي تكنيك تهران شاهد بوديم آنگاهي كه با دستور رياست دانشگاه بولدوزر به داخل دانشگاه ميآيد و ساختمان قديمي انجمن اسلامي دانشگاه اميركبير در مجاورت مسجد دانشگاه تخريب ميشود. این اتفاقات فضاي دانشجویی دانشگاه اميركبير در ماههاي اخير و در روزهایی که رکود بر فعالیت های سیاسی در دانشگاه های کشور حاکم شده بود را اما التهابی خاص بخشیده بود. خلاصه اینکه این دانشگاه در ماه های اخیر کمتر روزی را آرام سپری کرده است.
حال سئوال این است که چرا مشاوران محموداحمدی نژاد دانشگاه امیرکبیر را برای سخنرانی رییس دولت انتخاب کرده اند؟ بی شک مشاوران رییس دولت و شخص احمدی نژاد که خود نیز سابقه فعالیت های رادیکال دانشجویی را در پرونده دارد نیک آگاه بودند که حضور وی در دانشگاه امیرکبیر بدون حاشیه نخواهد بود. اصل مهم ، اکنون پاسخ دادن به این پرسش است که رییس جمهور چه هدفی را از ورای این دیدار جستجو می کرده که چنین عریان خود را در معرض اعتراض و انتقاد تند دانشجویان قرار می دهد و با همان لبخند تحقیر کننده همیشگی سخنرانی خود را به پایان می رساند؟ احمدی نژاد به هنگام شعارهای دانشجویان علیه خود و بخش هایی از نظام نه سالن را ترک کرد و نه دانشجویان را مورد عتاب قرار داد که او از این دیدار دستاوردی برای خود تعریف کرده بود و آنچه در مقابل چشم می دید خود تجسم عینی هدف تعیین شده بود. محمود احمدی نژاد پوپولیستی زیرک است. این حقیقت را حضور و سخنانش در دانشگاه امیرکبیر ثابت کرد. باید منتظر نشست و بهره برداری رییس دولت از این دیدار را به چشم دید اگرچه حامیانش از هم اکنون پیراهن مظلومیت او را بر دستان خود بلند کرده اند. اما لبخندهای احمدی نژاد در دانشگاه امیرکبیر بیانگر اهدافی به مراتب بزرگتر از مظلوم نمایی های اینچنینی است.
در زاویه مقابل اما نباید و نمی توان دانشجویان معترض را به افتادن در دام پهن شده دولتیان متهم کرد. اعتراض و انتقاد خاصیت جنبش دانشجویی است و هرچه فشار بر دانشجویان بیشتر باشد دامنه اعتراض های آنان بیشتر خواهد شد. تصویری نیز که در رسانه های خارج از کشور از این اتفاق ترسیم می شود را البته می توان بازتابی واقعی از محدودیت ها و فشارها به جنبش دانشجویی کشور دانست. بازتابی که البته برای مسئولین حکومتی ایران چندان خوشایند نخواهد بود.
اتفاقات امروز دانشگاه امیرکبیر کاملا قابل پیش بینی بود.و اکنون می توان با احتیاط گفت که برنده بزرگ بازی احمدی نژاد با دانشجویان شخص رییس دولت است. با احتیاط از این جهت که رییس دولت اگرچه از اعتراض دانشجویان مطمئن بود اما هیچگاه تصوری اینچنینی از اتفاقات امروز دانشگاه نداشت. دانشجویان امروز احمدی نژاد را در مقابل دوربین ها به چالش کشیدند. پس او اگرچه اکنون تمایل زیادی به استفاده از دستاورد خود دارد اما این دستاورد چاقوی دولبه ای است که شخص رییس دولت باید در استفاده از آن جانب احتیاط را رعایت کند.شاید احمدی نژاد به نسبت دانشجویان برد بیشتری از این بازی داشته باشد اما باید بازهم منتظر ماند. خبرهایی در راه است...
