تب انتخابات فرونشست و اکنون دو هفته پس از برگزاری کنفرانس هولوکاست در ایران سیاسیون اصولگرا و اصلاح طلب ما تازه فهمیده اند که "ای بابا! انگار خواب بودیم و کشور را به باد فنا بخشیدیم..." همان روزهایی که انگشت به دهان اخبار این کنفرانس کذایی را دنبال می کردیم ، با بهت و حیرت هر سیاستمداری را که می دیدیم انذار می دادیم از عاقبت چنین سمیناری، پاسخ اما می شنیدیم که" راستی آخرین اخبار انتخابات چیست؟ نظرسنجی ها از اقبال به اصلاح طلبان خبر می دهد...فضای انتخابات را گرم کنید و..."
انتخابات تمام شد. فضای انتخابات هم گرم شد. دعواهای بی حاصل پس از انتخابات هم سپری شد. سیاستمردان به استراحت رفتند و از خواب که برخاستند خبر تحریم هسته ای ایران با رای قاطع شورای امنیت را شنیدند. نه از همراهی های روسیه با ایران خبری بود و نه مسئولین چینی مقاومتی در تصویب قطعنامه تحریم علیه ایران انجام دادند. به همین آسانی در بحبوحه انتخابات شوراها تحریم شدیم و اکنون سیاسیون و مجلس نشینان ما دوره افتاده اند تا مقصر ماجرا را بیابند. اما اکنون زمان برای واکنش به برگزاری کنفرانس هولوکاست بسی دیر شده است. کنفرانس هولوکاست بدون سروصدا و تبلیغات قبلی برگزار نشد که اکنون وکلای مردم ایران در مجلس شورای اسلامی دیرهنگام و بعد از وقوع فاجعه تهدید کننده امنیت ملی، به یکباره به یاد آورده اند که کنفرانس هولوکاست خطری بود که خود به استقبالش رفتیم.
نه! مردم ایران هیچگاه به استقبال خطر نمی روند و این سیاستمداران بی خیال ایرانی هستند که هرازگاهی چشم ها را برای زدودن آثار خواب، آبی سرد می زنند و تازه درمی یابند که دیگر برای جبران زمان از دست رفته دیر شده است. این روزها محکوم کردن دیرهنگام کنفرانس هولوکاست و با دیده تردید نگریستن سیاست خارجی دولت احمدی نژاد و نهایتا سخن از لجاجت های رییس دولت گفتن دردی از جامعه نگران ایران دوا نمی کند. پس ای کاش سیاسیون خواب آلود ما اینک به جای بازگشت به گذشته و خط زدن برگ های دفتر مشق احمدی نژاد و هم قطارانش، فردای بعد از تحریم را ببینند و چاره ای برای گرفتاری های آتی ایرانیان بیاندیشند. نشستن و نظاره کردن و سخن نگفتن سیاستمداران گناهی به مراتب نابخشودنی تر از عملکرد دولتی است که تصمیمات نابخردانه اش را ماه ها قبل از اجرا در بلندگوهای ایدئولوژیک خود فریاد می کند.
