دیر زمانی است که مرگ اخلاق در جامعه ایران را نظاره گریم و بر این موج سقوط ارزش های زیستن انسانی، گاه تاسف می خوریم و گاهی دیگر شاید ناخواسته، خود نیز موجباتی بر پرونده بزرگ بی اخلاقی های اجتماعی می افزاییم.

امروز خسته ام، خسته از اینکه چند روزی است ساحت این وبلاگ با کامنت هایی که نمی دانم از کدامین ذهن بیمار تراوش می شود،آلوده شده است. باخود عهد کرده بودم که هیچگاه کامنت ها را از دایره فیلترینگ شخصی خود نگذرانم. به فضای مجازی اطمینان داشتم و نوشتن آزاد و درمقابل نقد شدن آزاد را موهبتی می دانستم و تجربه ای برای دستیابی به آزادی. امروزاما خسته ام و دلزده...باید عهد خود بشکنم و فیلتری بر کامنت های این وبلاگ گذارم تا تراوشات ذهن های بیمار جامعه را مانعی سازم. امروز باید عهد خود بشکنم تا شاید باور کنم که اخلاقی زیستن هنوزهم دراین دیار رویایی دست نیافتنی است.