صداي زنگ تلفن صبحگاهي بي شك نشانه اي دال بر شنيدن خبري خواهد بود. همچنانكه امروز شنيدن خبر ممنوع الخروج شدن دوست عزيزم عبدالله مومني به همراه استاد ارجمند هاشم آقاجري آغاز كننده روزم بود. اين دو عزيز كه به همراه مرضيه مرتاضي لنگرودي و عليرضا رجايي براي شركت در سمينار ايران و اصلاحات قصد سفر به كشور آمريكا را داشتند در فرودگاه از ممنوع الخروج شدن خود اطلاع يافتند.مومني و آقاجري را درست قبل از پرواز و از روي صندلي هاي هواپيما افراخواندند و گذرنامه هايشان را نيز ضبط كردند. سميناري كه اين مسافران قصد شركت در آن را داشتند توسط دانشگاه "ام آي تي" و با تلاش فاطمه حقيقت جو برگزارخواهد شد. مدعوين اين سمينار را ايرانيان صاحب فكر و فعالين سياسي داخل كشور تشكيل مي دادند. اما برگزاري چنين سمينار بي دردسري نيز گويي چندان به مذاق ماموران امنيتي ايران خوش نمي آيد كه حكم ممنوع الخروجي بر گذرنامه مسافرين آن مي زنند.
ديشب شنيدم كه عبدالله مومني در هتل با مسعود بهنود هم اتاق خواهد بود و من روزنامه نگار يك جمله را زيرلب تكرار كردم: خوش به حال عبدالله مومني که روزهایش را با همسخنی با بهنود می گذراند...
نمي دانم چه وقت مهر پاياني بر اين برخوردهاي قرون وسطايي خواهد خورد. روزي پيش تر تقي رحماني را از سفر به دانمارك منع مي كنند. ديروز زنان را براي ممانعت از حضور در سمينار دهلي نو بازداشت مي كنند و امروز ديگري را به همان دليل تكرار شده در اين ساليان. نه پيش از رفتن به سمينار احساس امنيتي است و نه بازگشت از آن با دلي بي تشويش همراه مي شود.
