تلنبار كتاب هاي نخوانده ونيمه خوانده، پراكندگي كاغذهايي كه سوژه هاي نوشته نشده را به ياد مي آورند، فيلم هايي كه با اشتياقي وصف ناپذير به چنگ آمد و در شلوغي كاغذها و كتاب ها گم شد، عروسك هايي كه با حيرت به گوشه اي نامانوس از اتاق چشم دوخته اند...

روي زمين مي نشينم، به تخت تكيه مي دهم و نگاه به نقش هاي قالي مي دوزم...

در اتاق خود احساس غربت مي كنم؛ حسي بس ناخوشايند...