براي تهيه گزارش از سميناري با سخنراني خشايار ديهيمي ، بابك احمدي و آزاد ارمكي به دانشگاه تهران رفته بودم. جايگاه "آزادي و عدالت" در ايران موضوعي بود كه سخنرانان هريك از منظري خاص به تبيين آن پرداختند. اما نقطه اوج سمينار وقتي بود كه بابك احمدي به عنوان يك نيروي چپ ، آزادي را پيش زمينه تحقق عدالت دانست و به اين ترتيب آب پاكي را روي دست چپهايي ريخت كه اين روزها به اسم دفاع از چپ ، شبح " لنين و استالين" را از بايگاني تاريخ بيرون كشيده اند. جالبه كه در همين سمينارهم سروكله يكي از همين چپهاي كاريكاتوري پيدا شد. وقتي خشايار ديهيمي از ليبراليسم دفاع كرد و جفايي كه در ايران بر ليبراليسم رفته است را تحفه چپهاي ايراني دانست ، دوست چپ ما با لحني مدعيانه گفت:" وقتي شكم مردم گرسنه است آزادي معنايي ندارد." اما دوست داشتم وقتي بابك احمدي آزادي را مقدمه عدالت دانست چهره اين دوست را ميديدم.
براي خواندن گزارش من ازمراسم اينجا را ببينيد!
