خبرهاي خوبي از دانشگاه‌هاي كشور به گوش نمي‌رسد. براي من كه زماني نه چندان دور نام فعال دانشجويي بر خود گذاشته بودم و در شوراي مركزي انجمن اسلامي دانشگاه علامه طباطبايي و شوراي عمومي دفتر تحكيم مشق سياسي مي‌كردم مرور اخبار روزهاي اخير به آساني ميسر نمي‌شود. هرچند شيريني خاطره سه سال فعاليت در دوران اوج دفتر تحكيم هميشه فضا را براي نقد منصفانه عملكرد انجمن‌هاي اسلامي از من مي‌گيرد ، اما بر اين نكته ايمان دارم كه استراتژي "ديده‌باني جامعه مدني" بچه‌هاي جديد دفتر تحكيم بهترين و موثرترين راهكار موجود در فضاي سياسي كشور ماست. يادمان نرفته دانشجويان تحكيمي 5 سال قبل شعار دموكراسي خواهي دادند و اكنون احزاب اصلاح طلب هستند كه درپي به مقصد رساندن اين شعار تلاش مضاعف مي‌كنند. چه قبول كنيم و چه نپذيريم بچه‌هاي انجمن‌هاي اسلامي اين سالها نقش غير قابل انكاري در فضاي سياست جامعه ما داشته‌اند و در نهايت قهر مدني اين دوستان از اصلاح طلبان بود كه موجبات حذف و انشقاق در دفتر تحيم را رقم زد. اصلاح طلبان در اين سالها نشان داده‌اند كه خيلي خوب مي‌توانند تنها از دانشجويان انتقام  بگيرند. حكايت انجمن اسلامي دانشگاه تهران داستان امروزي انتقام گيري اصلاح طلبان از دانشجويان دموكراسي‌خواه ديروز است. اما زهي خيال باطل كه داستان ردصلاحيت در انتخابات اخير انجمن اسلامي دانشجويان دانشگاه تهران و علوم پزشكي حتي دامان فرزندان حضرات اصلاح طلب را هم گرفته است...بگذريم.اين روزها خبرهاي بدي از انجمن‌هاي اسلامي منتشر مي‌شود.آغاز موج برخورد با دانشجويان و تعليق انجمن‌هاي اسلامي حكايت از يك پروژه دارد: پروژه حذف انجمن‌هاي اسلامي. دعوا فعلا دعواي رفتن و ماندن است. وقتي دولت اصلاح طلب در سالهاي واپسين خود بايكوت انجمن‌هاي اسلامي را دنبال كرد بايد هم از وزارت علوم دولت اصولگرا انتظار تعطيل كردن انجمن‌هاي اسلامي را داشت.