پنج روز از سخنرانی علی افشاری و اکبر عطری در سنای آمریکا می گذرد.درحالیکه عموم سیاسیون نسبت به این عمل سکوت کرده اند اما بعضی از دوستان در وبلاگهایشان بسیار ناجوانمردانه درباره افشاری و عطری قضاوت کردند. من هم می توانم مثل این دوستان از دور نگاه کنم و بگویم که هیچوقت حاضر نیستم چنین کاری بکنم.من هم می توانم بگویم و البته می گویم که برایم قابل قبول نیست که دست به دامن آمریکا بشوم. اما مطمئنا من تفاوت زیادی با افشاری و عطری دارم. من نه معنای انفرادی را می دانم و نه تا کنون یک روز زندانی بودم. من فشار روحی نمی دانم یعنی چی. من هیچوقت تهدید نشدم، تعلیق نشدم، من را کسی وادار به شکستن نکرد و از همه مهم تر من مشخصا هزینه پیشرفت دیگران نشدم.
من الان دغدغه ام این نیست که چرا افشاری سنای آمریکا را انتخاب کرد و در آن جلسه چه گفت. دغدغه و سئوال من که فکر می کنم پیش از محاکمه این دو نفر لازم است به آن پاسخ بدهیم این است که چرا افشاری و عطری تمام درهای روبروی خود را بسته دیدند و به این مقصد رسیدند؟ البته پاسخ این سئوال را همه میدانیم. جالب این جاست که فاطمه حقیقت جو هم اگر از تهران تهدید به اخراج از تشکیلات سیاسی که در آن عضویت دارد نمی شد اکنون ما باید سه نفر را محاکمه می کردیم. افشاری و عطری و حتی حقیقت جو ثمره اصلاحاتی بودند که در میانه راه عقیم ماند و به فرزندان صادق خودش پشت کرد. اصلاحاتی که به جای تکریم زندانیان خودش آنها را به اصلی ترین منتقدان خود تبدیل کرد. به گنجی نگاه کنید و همین طور به عبدی و صدها دانشجویی که جرمشان حمایت از اصلاحات بود و عجبا که اصلاحات هیچگاه از آنها حمایت نکرد. اصلاحات فرزندان سرخورده زیادی را به دامن جامعه تحویل داد و قاعدتا آنکه بیشتر هزینه داد سرخورده تر نشان داد.
بر افشاری و عطری خرده نگیرید، چرا که حضور در موقعیت برابر با آنان است که حق قضاوت به ما می دهد. اگر علی لاریجانی اکنون از اقدام افشاری و عطری ابراز تعجب می کند ما چنین حقی را نیز نداریم.همانطور که در صورت رفتن پرونده ایران به شورای امنیت لاریجانی حق متعجب شدن ندارد.
به عوض تخطئه افشاری و عطری بیایید یکبار برای همیشه صداقت اصلاحی پیشه کنیم .
