اکنون شش روز از آغاز جنگ اسرائیل و لبنان می گذرد و دراین میان بازهم این غیرنظامیان بی پناه دو سرزمین هستند که طعمه جنگ افزارهای نظامیان می شوند. ماجراجویی حزب الله اگرچه وحشیگری اسرائیل را رقم زد اما جالب توجه به این نکته است که دنیای عرب این بار گویی تصمیم دارد بیرون گود نشسته و با متهم کردن حزب الله به دامن زدن آتش جنگ تنها مراجع بین المللی را به دخالت فراخواند. پس این بار جنگ، نبرد اعراب و اسرائیل نیست که اعراب در این بازی برگی برای عرضه ندارند. اما نام ایران و سوریه خیلی زود و درآغازین ساعات شروع جنگ در زبان چهره های سیاسی جهان چرخید. حمایت ایران و سوریه از حزب الله اگرچه جایی برای تکذیب ندارد که خود گاهی عامل قدرت نمایی منطقه ای دولتمردان دو کشور نیز می شود این روزها بار دیگر به برگی در دستان تصمیم گیران بین المللی تبدیل شده است. اما تاسف این جاست که ایرانیان هیچگاه توانایی اداره بحران را نداشته و ندارند. اکنون اگرچه کشورهای عرب از حزب الله انتقاد می کنند اما فردا روزی نه چندان دور شاید بازهم نوبت یکی از کشورهای عربی باشد که با در دست گرفتن ابتکار عمل امتیازاتی را در قبال کنترل اوضاع لبنان از طرف های غربی بگیرد و بازهم این سوریه و ایران خواهند بود که نهایتا بدنامی حمایت از گروه های تروریستی را باید همچنان بر دوش کشند! هرچه هست و هرکس هر امتیازی می خواهد بگیرد کاش زودتر اتفاق بیافتد. قربانی شدن انسان های بی گناه برای پهن شدن سفره معاملات سیاسی قدرت های منطقه، کثیف ترین نوع سیاست ورزی است. آنچه درپس جنگی خانمانسوز رقم می خورد به مراتب تلخ تر از حقیقت جاری در دنیای ویران شده ازجنگ است.
نوشتن از جنگ لبنان و اسرائیل این روزها سخت شده است.مثل راه رفتن برلبه تیغ. اما میثم قاسمی عزیز خوب می نویسد.
