باز هم می خواهم از مهندس سیدعلی اکبر موسوی خوئینی بنویسم. می خواهم بنویسم که 90 روز از بازداشت او گذشت. 90 روز از بازداشت یک نماینده سابق مجلس ایران گذشت. به همین سادگی... برای عموم مردم به راحتی یک چشم برهم زدن و برای همکاران او در مجلس، یک آه نیز البته چاشنی چشم برهم زدنشان بود. اما برای خانواده به کشیدگی چند سال که البته هیچ کس را یارای درک آن نیست. زمان می گذرد... قانون طبیعت است که زمان بگذرد اما چگونه گذشتن آن را اختیار با آدمیان است. پس مهندس موسوی اکنون به اراده حاکمیت استبداد 90 روزی است که در سلول های اوین منزل گزیده است....

مدام این فریاد در ذهنم می پیچد که آیا این درد را درمانی هست؟ درد استبداد را می گویم....