این روزها فصل حراج آخر تابستان است. بر سردر اکثر فروشگاه ها و پاساژهای تهران پارچه نوشته "جشنواره تابستانی" خودنمایی می کند و خواندن این نوشته است که انگیزه گشتی کوتاه در پاساژ را می دهد ، حتی اگر نیازی به خرید هم احساس نشود. همین انگیزه کاذب بود که ما را به پاساژ میلاد نور شهرک غرب کشاند. اما در نهایت آنچه ازحراج تابستانی این مجتمع تجاری برایمان باقی ماند تاکیدی مضاعف بر مرگ اخلاق در جامعه بحران زده ایران بود. مثلا آنچه به عنوان روسری در حراجی های این پاساژ عرضه شده، هیچیک از روسری های ساتن زیبایی که این روزها بر سر دختران و زنان خودنمایی می کند نیست که گویی برای حراج باید نوع و جنس نازل را به خریداران ایرانی عرضه داشت. آن البسه ای هم که با 50 درصد تخفیف به خریداران عرضه شده تماما دو برابر قیمت پیش از حراج اتیکت خورده بودند تا درنهایت با 50 درصد تخفیف و البته با منت تحویل مشتری ایرانی شوند. عجب حراجی محشری...

بیرون از پاساژ یاد جمله جامعه شناس ارزشمند تقی آزاد ارمکی افتادم که مدتها پیش مردم ایران را انسان های عصبی و سردرگمی تصویر کرده بود که حتی از آسیب زدن به همنوع خود لذت می برند. و من اکنون جامعه مدنظر ارمکی را جامعه ای میدانم که در آن اخلاق مرده است. اما مرگ اخلاق را خود باعث شدیم. مرگ اخلاق را با ستایش ریاکاری رقم زدیم تا مبادا فرداروزی دیگری نصیبی بیشتر از ما برد و ما بی نصیب مانیم. و جالب این جاست که در این جامعه تهی از اخلاق همگان دم از اخلاق می زنیم  تا بی اخلاقی خود را زیر نقاب فریاد اخلاق مداری مخفی کنیم.