سال 76 بود. روزهای پس از ریاست جمهوری خاتمی. ندای اصلاح طلبی و دموکراسی خواهی از هر گوشه ای به گوش می رسید و دموکراسی خواهی آرمان دانشجویانی شده بود که آن روزها انجمن های اسلامی را برای فعالیت سیاسی انتخاب کرده بودند. یکی از همین روزها بود که  در دانشکده روزنامه نگاری علامه طباطبایی و برای اولین بار از زبان دکتر نمکدوست شنیدم که "مطبوعات رکن چهارم دموکراسی هستند." دیگر نشنیدم که ادامه کلاس استاد چه گفت و چه آموخت. عضو انجمن اسلامی بودم و از شنیدن اینکه فردا روزی در قالب یک روزنامه نگار به عنوان عضوی از رکن چهارم دموکراسی ایفای نقش خواهم کرد بر خود می بالیدم.خاطره شادی آن روز همیشه در طول این سال ها همراهم بود. چه آن روزها که تنها دانشجوی روزنامه نگاری بودم و هر روز روزنامه  ای به محاق توقیف می رفت و چه آن روزهایی که به عنوان عضوی از مجموعه دفتر تحکیم وحدت مشق سیاسی می کردم تا آموخته هایم از سیاست رهاوردی باشد برای فردای روزنامه نگاری ام. امروز اما بار دیگر خاطره آن روز و صحبت های استاد نمکدوست پررنگ تر از فبل در ذهنم شکل گرفت. حتی صدای استاد را به وضوح می شنیدم که با همان لبخند همیشگی برایمان می گفت:" در جوامع توسع یافته  مطبوعات و روزنامه ها به عنوان رکن چهارم دموکراسی ایفای نقش می کنند..."

امروز ناراحت از توقیف روزنامه شرق و برای ابراز همدردی با دوستان خود به شرق رفته بودم. به روزنامه ای که دوستش داشتم. به روزنامه ای که بهترین کارنامه مطبوعاتی ام را در آن دارم.شرق امروز خیلی زود تعطیل شد. ساعت هفت شب دیگر تحریریه خالی شده بود و چراغها خاموش. بعضی ها را دیدم و خیلی ها را هم نه. اما در چهره دوستان آثاری از نگرانی و یاس را دیدم. همچنانکه می دانم فردا باید این تصویر مغموم را در چهره بسیاری از نخبگان شرق خوان کشورم شاهد باشم. باید چهره غمگین امروز دوستان شرقی را به خاطر بسپارم تا اگر این روزها رمقی برای نوشتن از مذاکرات هسته ای باشد، آن اشتیاق را در خود خاموش کنم و قلم در نیام کشم که تاوان توافق های سیاست خارجی، بی شک تصفیه حساب های داخلی است چراکه باید پای اطلاع رسانی بلنگد تا شاید صد سال بعد اوراق ترکمن چای دیگری در کتاب های درسی ورق خورد. اکنون باید در سکوت همسایه انسداد شد و به یادآورد که دموکراسی در این دیار هنوز آرزویی دست نیافتنی است و روزنامه ها نه رکن چهارم  دموکراسی که بازیچه دست استبداد بیش نیستند.  

توقيف مطبوعات در ايران؛ تنفس سخت‌ تر می‌ شود/احمد زیدآبادی

شرق هم توقیف شد تا شاید راه برای توقیف باقی مانده ها بازشود/فهیمه خضرحیدری